Maciej Adamczyk

Dziennik podróży

Poniedziałek, 22 czerwca

Mój „kapitan” jest dumny ze swojej żaglówki. Twierdzi, że bez problemu pokonamy wszelkie burze, sztormy i tym podobne rzeczy, jakie możemy spotkać na naszej drodze, ale ja podchodzę do jego słów sceptycznie. Ten „rejs” skończy się katastrofą.

Środa, 25 czerwca

Po dwóch dniach żeglugi przestałem interesować się celem i trasą naszej podróży. Kapitan nie chce mi go zdradzić, twierdząc, że to niespodzianka. Odnoszę wrażenie, że on sam nie wie, dokąd płynie...

Piątek, 27 czerwca

Tu się nie da spać!. Kiedy zamykasz oczy i próbujesz zapaść w sen, zdajesz sobie sprawę, jak bardzo ta przeklęta łódź się kołysze. Robi mi się od tego niedobrze i natychmiast otrząsam się ze snu, w który dopiero co zdążyłem zapaść.

Sobota, 28 czerwca

Niebywałe! Pokarm jest nie do zniesienia. Nie dość, że karmią nas tu nie wiadomo czym, to jeszcze codziennie tym samym.

Wtorek, 1 lipca

Minął tydzień od rozpoczęcia tej szalonej eskapady... a czuję się, jakbym był tu już siedem miesięcy. Jedyna dobra wiadomość - znalazłem sposób na sen. Jest genialny w swej prostocie - polega na powstrzymywaniu się od spania tak długo, aż padnę z wyczerpania, a wtedy już nic mi nie przeszkadza.

Środa, 2 lipca

Jak się w ogóle tu znalazłem? Rodzice postanowili urozmaicić mi wakacje, wysyłając mnie tutaj. I pomyśleć, że mógłbym teraz leniuchować w domu.

Niedziela, 7 lipca

Żeby zabić czas, postanowiłem zainteresować się moimi towarzyszami podróży. Oprócz kapitana (którego imienia nadal nie pamiętam) przebywa tu zaledwie kilka osób. Wywnioskowałem, że to załoga.

Poniedziałek, 8 lipca

Kończą mi się książki. Podejrzewam, że tylko dzięki nim nie zwariowałem tutaj z nudów.

Poniedziałek, 15 lipca

Kapitan wreszcie zdradził mi trasę rejsu. Z tego co zrozumiałem, nasz cel to okolice Królewca (w Rosji) i właśnie w tamtym miejscu zawrócimy do Łeby (z niej wypłynęliśmy). „Dowódca” zamierza trzymać się brzegu. To chyba jego jedyna rozsądna decyzja. Kapitan nie byłby sobą, gdyby podjął w pełni mądrą decyzję - z końca półwyspu helskiego zamierza płynąć mniej więcej prosto do granicy polsko-rosyjskiej, nie zbliżając się nawet do Zatoki Puckiej. Zastanawiam się, czy brzeg jest wystarczająco blisko, bym mógł do niego dopłynąć wpław.

Czwartek, 18 lipca

Dzień był odrobinę weselszy. Z bardzo prostej przyczyny - nasz „dowódca” przechadzając się po pokładzie, poślizgnął się i wpadł do wody. Łajba zatrzęsła się ze śmiechu.

Piątek, 19 lipca

Dopiero teraz zdałem sobie sprawę, że kołysanie łodzi już mi nie przeszkadza.

Poniedziałek, 29 lipca

Całe to przedsięwzięcie zaczyna robić się coraz bardziej nieprzyjemne. Oddaliliśmy się od brzegu na niepokojąco dużą odległość. Z pewnością będzie sztorm. Kapitan nie przejmuje się tym, ale coraz bardziej utwierdza mnie to w przekonaniu, że jest szalony. Widać, że nawet marynarze zaczynają odczuwać lęk. Nawet głupiec zauważyłby, że ta łódka nie została stworzona do żeglugi w czasie burzy.

Wtorek, 30 lipca

Dzisiaj wieczorem zaczął padać deszcz, wzmagał się wiatr. Obydwa zjawiska coraz bardziej się nasilają. Fale coraz silniej uderzały o burty naszej żaglówki. Wiatr wieje tak mocno, iż boje się, że porozrywa nasze żagle na strzępy. Fale tak bardzo kołyszą naszą łajbą, tak że powoli zaczynam tracić orientację, gdzie góra, a gdzie dół.

Wtorek, 30 lipca, jakieś 3 godziny później

Jeżeli sztorm do tego czasu pozostawał w miarę spokojny, to teraz uderzył w nas z całą swoją furią. Spełniły się moje obawy - wiatr porozrywał żagle. Właściwie teraz to i tak nie ma znaczenia, ponieważ sądzę i nie tylko ja, że łódź pójdzie na dno. Gdy pobiegliśmy na dół po koła ratunkowe i kamizelki, czekała nas przykra niespodzianka - ani jednych, ani drugich nie było.

Środa, 31 lipca

Ranek, po sztormie. Zgodnie z moimi przewidywaniami łódź zatonęła. A my pewnie podzielilibyśmy jej los, gdyby nie to, że zanim wiatr rozerwał żagle, zaniósł nas wystarczająco blisko brzegu, byśmy mogli dopłynąć do niego wpław. Wszyscy przeżyli, ale nasz kapitan zniknął. Nikt nie wiedział dlaczego, ale nikogo to też nie martwiło. Podejrzewam, że powód był prosty - nie umiał pływać. W każdym razie jesteśmy już na lądzie, więc sobie poradzimy.

---